Bijna Kerst

In het kader van de campagne #aandachtvoorelkaar delen we elke week een verhaal van iemand die geraakt wordt door corona. Dit keer het verhaal van Lianne, over de kracht van cultuur.

Foto van Lianne

Lianne Loos (24) is afgestudeerd aan de musicalopleiding van het conservatorium in Brussel. Zij werd door Productiehuis Alphen (PA) aangetrokken om de traditionele kerstvoorstelling te regisseren, maar vanwege corona was het lange tijd onzeker of die wel zou doorgaan. Goed nieuws: de voorstelling ‘Bijna Kerst’ gaat binnenkort van start, al is het in aangepaste vorm. En Lianne? Die gelooft nog steeds in de kracht van cultuur, al wordt de sector hard getroffen. 

“Kerst zonder PA is in Alphen aan den Rijn niet meer voor te stellen. Al jarenlang trekken we met onze voorstellingen volle zalen. Eigenlijk wilden we dit jaar een vrolijke kerstrevue op de planken brengen, maar daar stak corona een stokje voor. In de zomer besloten we de boel om te gooien en nu brengen we een korter stuk van iets meer dan een uur, met een bescheiden cast en zonder zang. Omdat we in Parkvilla slechts dertig bezoekers mogen ontvangen, spelen we de voorstelling twee keer op een avond. Zo’n lege zaal is spannend, want durven bezoekers wel te lachen in zo’n klein gezelschap? Aan onze acteurs zal het niet liggen; die spelen met net zoveel vuur en plezier als andere jaren. Als ik dan zie wat we in zo’n korte tijd hebben neergezet met elkaar, ben ik hartstikke trots.

Na mijn studie heb ik me ontwikkeld tot theatermaker en -docent. Ik heb wel audities gedaan, maar ik merkte dat ik creëren leuker vind dan uitvoeren. Ik geef nu les op verschillende locaties van het Jeugdtheaterhuis en ook op de muziekschool in Alphen aan den Rijn. Acteurs vallen gelukkig onder de contactberoepen, maar toch hebben ook onze lessen in het voorjaar stilgelegen, en zijn we overgeschakeld op een digitale vorm. In die periode ben ik weer meer uren gaan werken achter de kassa bij de Hoogvliet, omdat ik toch mijn geld moet verdienen. Het lastige is dat je gewoon niet weet wat er verder gaat gebeuren, maar het mooie is dat heel veel mensen proberen mee te denken en om te denken. Daardoor blijf ik geloven in een toekomst in de theaterwereld. Dit is wat ik wil, hier word ik gelukkig van: ik ga mijn weg wel vinden, als maker en als mens.”